در روزهای بحرانی، کودکان بیش از آنچه تصور می‌کنیم اضطراب و نگرانی محیط را درک می‌کنند؛ حتی وقتی چیزی به زبان آورده نمی‌شود. رفتار، لحن و حالت بدن بزرگ‌ترها پیام‌هایی به کودک می‌دهد که ممکن است از خودِ کلمات تأثیرگذارتر باشد. انکار ترس کودک با جمله‌هایی مثل «چیزی نیست» یا «نترس» معمولاً آرامش‌بخش نیست و می‌تواند باعث شود کودک احساس کند هیجانش نادرست یا نادیده گرفته شده است. در مقابل، همدلی و پذیرش احساسات، مهم‌ترین عامل ایجاد امنیت روانی در کودک است. جمله‌هایی مانند «می‌فهمم ترسیدی» یا «من کنارت هستم» به کودک اطمینان می‌دهد که تنها نیست. کودکان احساساتشان را اغلب از طریق بازی، نقاشی و قصه بیان می‌کنند. قصه‌ها زبان امن آن‌ها برای فهم و تخلیه‌ی ترس‌ها هستند؛ جایی که خطر وجود دارد، اما حمایت و آرامش نیز حضور دارد. این قصه دقیقاً برای همین روزها تهیه شده است. پیشنهاد می‌کنیم حتماً آن را برای کودکانتان پخش کنید تا گوش بدهند، به‌ویژه قبل از خواب یا در زمان‌هایی که اضطراب بیشتری را تجربه می‌کنند.